Tekst: Tom Van den Broecke, 30 juli 2010
Sonic en de Wii, het is een combinatie die de voorbije jaren nog niet echt fantastisch heeft uitgepakt. Sonic and the Secret Rings was nog enigszins te pruimen, maar daarna ging het bergaf met het matige Sonic Unleashed in 2008 en het teleurstellende Sonic and the Black Knight eind vorig jaar. SEGA is echter vastberadener dan ooit om de serie nieuw leven in te blazen op de Wii en dat willen ze doen met Sonic Colours.
In Sonic Colours heeft de boosaardige Dr. Eggman weer een snood plannetje bedacht. Hij is bezig met de bouw van een reusachtig ruimtepretpark boordevol originele attracties en snelle achtbanen, maar omdat de werking van zo'n park natuurlijk enorm veel energie vraagt, buit hij de plaatselijke bevolking, de kleurrijke Wisps, stiekem uit. Zoiets kan Sonic uiteraard niet laten gebeuren en moedig als hij is, reist hij naar het ruimtepretpark af om de slavernij te stoppen.
Wat meteen opvalt in deze game, is dat het menu van Sonic Colours sterk lijkt op de map van Super Mario Galaxy, omdat Dr. Eggmans ruimtepretpark bestaat uit een aaneenschakeling van verschillende planeten. We vreesden dan ook dat we te maken zouden krijgen met een onoriginele kloon van Nintendo's topper, maar gelukkig was niets minder waar. SEGA heeft eindelijk begrepen waar het naartoe moet met de Sonic-reeks op de Wii en dat is simpelweg terug naar zijn roots. Geen RPG-elementen, geen 3D-wereld en zeker geen zwaardgevechten, maar gewoon een heerlijk ouderwetse 2D-platformer die perfect past in de 21ste eeuw.
Ondanks het feit dat het selecteren van een planeet dus ongetwijfeld een reusachtig 'déjà vu'-gevoel zal oproepen bij Nintendo-gamers, voelt Sonic Colours zodra het level start onmiddellijk aan als een vertrouwde Sonic-telg. De levels zien er voor Wii-begrippen fantastisch uit en zijn weer heerlijk chaotisch opgebouwd. De rode draad doorheen de stages is het pretparkthema dat je overal terugziet en niet te vergeten de Wisps. Hoewel Sonic Dr. Eggman ervan beschuldigt dat hij de plaatselijke bevolking uitbuit, maakt ook de blauwe egel ironisch genoeg handig gebruik van deze gekleurde wezentjes. Met een gele Wisp kan je bijvoorbeeld door de grond boren, terwijl een blauw exemplaar zorgt voor een krachtige laserstraal. Deze originele insteek zorgt voor genoeg afwisseling in de aloude Sonic-formule, zonder dat de vernieuwing gaat vervelen of afbreuk doet aan de vertrouwde gameplay (in tegenstelling tot de andere Wii-games met SEGA's egel in de hoofdrol).
Echt mis kan het niet meer gaan met Sonic Colours, maar een topper? Dat weten we nog niet.
Zoals je ziet, ligt de focus van Sonic Colours dus duidelijk op het 'back to basics'-principe. Je stapt, ditmaal zelfs bijna letterlijk, in een virtuele rollercoaster en het is de bedoeling om zo snel mogelijk het level te doorlopen. Onderweg kom je naast Wisps ook nog andere objecten en wezens tegen die je al dan niet voordeel kunnen opleveren. Om de tijdsduur van het spel te rekken, heeft SEGA gezorgd voor een online ranksysteem waarmee je je kunt meten met de beste spelers ter wereld. Ook kan je vrijgespeelde Wisps gebruiken in voorgaande levels, om zo nieuwe wegen te ontdekken en bijgevolg een snellere tijd neer te zetten.
Toch is er iets wat ons dan weer absoluut niet aan vroeger deed denken, en dat is de visuele presentatie van het spel. Het principe van '2,5D' is tegenwoordig erg populair in Wii-platformers en ook Sonic Colours lijkt deze kant op te gaan. Er wordt namelijk constant gespeeld met de dimensies: soms krijg je het level in zijaanzicht te zien, wat resulteert in een standaard 2D-scherm, maar enkele seconden later verplaatst de camera zich subtiel tijdens het rennen waardoor we het level plots te zien krijgen in 3D. We hebben tijdens ons bezoek aan SEGA dan ook een tijdje zitten discussiëren over hoe we deze visuele stijl het best noemen; volledig driedimensionaal is het eigenlijk niet, maar het gaat wel verder dan het 2,5D-principe uit New Super Mario Bros. Wii. Daarom hebben we uiteindelijk maar gekozen voor een nog omslachtigere term, meer bepaald 2,75D. Kwestie van het allemaal wat simpel te houden...
Maar goed, de grote vraag is nu of het SEGA dit najaar wel zal lukken om een geslaagde Sonic-game naar Nintendo's console te brengen. De hoeveelheid content die wij te zien hebben gekregen, geeft hier jammer genoeg net geen uitsluitsel over, maar we zijn zeker niet met een slecht gevoel naar huis gegaan. Sonic Colours heeft wel degelijk potentieel om uit te groeien tot een fantastische Wii-game door de combinatie van vertrouwde gameplay-elementen met moderne details en een interessante visuele stijl. De twee dingen waarover we momenteel nog onze twijfels hebben, zijn de moeilijkheidsgraad en de duur van het spel. Over dit laatste kunnen we nog niet definitief oordelen, maar we raasden wel in behoorlijk korte tijd door de voorgeschotelde levels en dus is het te hopen dat Sonic Team zorgt voor genoeg content. Daaraan linken we ook de moeilijkheidsgraad die hopelijk hoog genoeg ingesteld kan worden. We snappen dat een Wii-game sowieso iets toegankelijker moet zijn dan normaal, maar de echte Sonic-fans moeten toch ook nog een gezonde portie uitdaging overhouden. Indien SEGA en Sonic Team met deze puntjes rekening houden, zullen Wii-gamers dit najaar verblijd worden met een prachtige platformer.
SEGA lijkt te beseffen dat het sterk uit de hoek zal moeten komen om de trouwe Sonic-fans opnieuw naar de Wii te lokken, maar met Sonic Colours zou dit wel eens zonder problemen kunnen lukken. Wij zijn alvast blij dat de ontwikkelaar heeft ingezien dat het beter terug kan kijken naar de oudere Sonic-games, in plaats van hopeloos op zoek gaan naar vergezochte vernieuwingen. Sonic Colours verschijnt samen met zijn kleine DS-broertje dit jaar nog in de Europese gamestores.
